Sabas de flanela

(Publicado en Zona Temporalmente Autónoma, A Peneira nº 29 – Ano III –outubro, 2006)

Rematounos o verán e con el o estrés de ter que aproveitar cada minuto pola cousa dos “beneficios” da climatoloxía estival. Encher as pilas de aire e de luz, de sol e mar, de cañas nas terrazas antes de que o outono e o inverno nos traian as mantas no sofá, os cafés quentiños e os domingos de visionado-DVD´s. Xa non poderemos, polo de agora, incrementar as nosas posibilidades de padecer un melanoma ós 50 empantanados coma lagartos na area das praias, e polas noites haberá que botar un xersei por riba da camiseta: que máis dará, se por fortuna acaba de abrir o H & M no pobo do lado. Porque cousas boas tamén as ten o outono, a mans cheas. Os momentos, sobre todo. Eses momentos deliciosos ós que obriga a climatoloxía do outono. O outro día gocei dun deles. En penumbra, no exterior da habitación, facíase pouco a pouco de noite mentres as campás dunha catedral inundaban paseniñamente co seu son as rúas cubertas de néboa. Un pequeno gato rosmaba ós meus pés, mentres eu acariñaba un corpo tan alleo como próximo que descansaba aletargado ó meu carón; abrazábaa, e os latexos do seu corazón reducían pouco a pouco a cadencia, e mentres ela cabalgaba o Ave Fénix que sobrevoa o mundo dos soños – un mundo cálido e silencioso -, eu oía entre o son dos seus rítmicos latexos os compases dun cuarteto de cordas no cruceiro dunha igrexa veneciana, alá pola época en que a vida non estaba subxugada polo ruído e polo tempo dos reloxos. Non hai mantas no verán que protexan dous corpos abrazados do frío, da néboa e da escuridade que reinan nas rúas silenciosas do exterior das habitacións. Nin fermosos ceos inmensamente grises. Non hai xerseis de cores nos estantes do H & M, nin cafés quentiños, nin películas antigas en DVD, e non hai pequenos gatos que busquen o cálido refuxio dos pés dos namorados para acurruncharse rosmando. Ven a ciencia de descubrir que anda o noso Sistema Solar correndo a 250 quilómetros por segundo dun lado a outro da galaxia. Pero aquí está o outono de novo para amosarnos que hai momentos, ás veces, en que todo se detén no tempo e no espacio. Ata o espacio mesmo.

Duelo a garrotazos

(Publicado en Zona Temporalmente Autónoma, A Peneira nº 21 – Ano III – febreiro, 2006)

Houbo un momento na historia, non sei cal, cando deixei de ser unha persoa para converterme nun dato. Son un número de conta e un número de teléfono; son unha cifra máis que se perde no mare magnum da masa social. Perdemos a nosa liberdade e a nosa independencia, o noso valor como seres humanos diferenciados e especiais, cando nos obrigaron a elixir un bando: eu son de dereitas ou de esquerdas, de Movistar ou Vodafone, do Barça ou do Madrid, de Kas laranxa ou Kas limón. Condolezza Rice deixouno claro un mal día: quen non esté conosco está contra nós. E nesa polarización galopante de pensamentos, vivencias e actitudes, imos perdendo a riqueza orixinal que nos concedeu a natureza para fundirnos en números, en bandos, en faccións das que non sabemos moi ben como e cando eliximos formar parte. As trinta mil tonalidades de gris perdéronse cando soamente podemos escoller na mesa carta branca ou carta negra. Se pretendo manterme á marxe son, para o neoliberalismo occidental, un herexe desclasado e marxinal mentres que para o islamismo fundamentalista seguirei sendo un infiel neoliberal do occidente. Se te mantés no medio serás inimigo de todos, e verás como che caen pedras dun lado e outro. Á maioría tócalle un bando sen saber moi ben o como e o porqué. Un, cando chega á casa despois da marabunta diaria, sinte que xa está canso de ter que loitar contra o traballo, contra a hipoteca, contra o xefe e os demais conductores, contra a domiciliación dos pagos para rabuñarlle catro duros ó mes á nómina como para ter que pensar nas razóns que poderían determinar pertencer a uns ou outros. Pertencer a alguén. Un déixase conducir cara o extremo ó que o leve o vento que máis sople, e, dende ese extremo, insulta e golpea, e déixase fundir coa masa que lle toque nun mundo no que os polos opostos non acaban de atraerse.

Soamente se morre unha vez

(Publicado en Zona Temporalmente Autónoma, A Peneira nº 6 – Ano I – novembro, 2004)

O único que nos fai iguais a tódolos habitantes deste planeta é que todos morreremos un día ou outro. Unha mañá estamos tan escarallados que non podemos erguernos da cama, chaman a un cura e oímos chorar a familiares e amigos nunha habitación contigua. Merda – pensamos -, tocoume hoxe. Cavilamos se realmente todo pagou a pena e facemos reconto do que conseguimos. Un televisor de 32 polgadas “dolbisurraun”, un coche novo que é a envexa dos veciños, unha fermosa casa na que traballamos ata onte, un chollo no que partimo-lo lombo corenta anos para pagar o televisor, o coche e a casa. Quizáis un traxe de Armani e unhas vacacións en Marina D´Or. Pode que nesa tesitura nos caia unha bágoa, tanto tempo perdido... Lembrámonos de pequenos, cando tiñamos tantos proxectos, tantas ilusións, tantas esperanzas, e dámonos de conta de que deixamos escapa-las todas sen saber nin como nin porqué. Un pensa que a vida ten que ser o conxunto de cousas coas que lograremos morrer cun sorriso na boca. ¿A qué estamos dispostos a renunciar para conseguilo?, ¿de verdade necesitamos gastar todo o noso tempo, esforzos e cartos en cousas que poida que non necesitemos, nin nos fagan realmente felices? Paremos o carro un momento, pensemos no camiño que estamos a percorrer, porque a mellor inversión posible é a propia vida. Calquera día nos toca sin realizar aquela viaxe que sempre quixemos facer.

Encol do progreso e a infelicidade

(Publicado en Zona Temporalmente Autónoma, A Peneira nº 3 – Ano I – agosto, 2004)

¿Como che pode dar igual Picardía, Bretaña ou Normandía? – preguntábame o encargado dos billetes de tren dunha estación parisina -, non son o mesmo. Eu, daquela, tentaba escapar da cidade para ver o mar, respondéndolle nun mediocre francés que si, que me importaba tres carallos cara onde, que soamente quería irme o máis rapidamente posible.Fai uns días un amigo comentábame que quizais o progreso social acádase reducindo o tempo de lecer. A sociedade francesa – continuaba – está moito máis avanzada ca nós nese senso. Ben é certo, penso pola miña parte, pero tamén o é que á sociedade francesa fáltalle a espontaneidade que eu considero totalmente necesaria para o desenvolvemento dunha vida feliz. Se o progreso significa orden e concerto, normas, vida sosegada e aburrida, garderías, colexios e cárceres, museos e manicomios, asesores infantís, xuvenís e alevíns, avogados de primeira, segunda e terceira división que interpretan leis de segunda rexional preferente, medidas, liñas continuas na estrada, códigos morais ata no sentido, o neno de azul e a nena de rosa – Pabliño será médico de maior ... ou enxeñeiro -, prexuízos, preimpresións e prerrelacións maritais antes do contrato matrimonial – prohibidas -, prohibido amar tolamente, prohibido pensar de forma ilegal – has de segui-la norma -, prohibido prohibar... monsieur, a mín dame o mesmo Picardía, que Bretaña, que Normandía.